عطاءالله هاشمی، رئیس بنیاد ملی گندم کاران ایران:
چرا به یک پیکان مدل ۱۳۵۷ که سالهاست گوشه حیاط یا قبرستان خودروها خوابیده، کارت سوخت میدهیم و هر ماه سهمیهاش را شارژ میکنیم، در حالی که میدانیم ممکن است فقط سوختش خریدوفروش شود؛ اما تمام فشارها را بر سر کشاورز میشکنیم؟ خودروهای فرسوده و بلااستفاده سهمیه میگیرند، ولی تراکتور و ماشینآلاتی که با قیمت یکونیم تا چهار میلیارد تومان خریداری میشوند و عامل اصلی تولید هستند، حتی کارت سوخت ندارند.
کشاورز برای دریافت سهمیه ۱۲۰۰ لیتری باید گاهی ۵۰ کیلومتر تا مرکز شهرستان برود، منتظر شارژ سهمیه بماند و با هزینه و دردسر، سوخت را با بشکه به روستا بیاورد و در حیاط نگهداری کند. این چه سازوکاری است که برای خودروهای فرسوده شناسنامه و کارت سوخت در نظر گرفته، اما ماشینآلات کشاورزی را بدون هویت سوختی رها کرده است؟ دولت باید پاسخ بدهد چرا کشاورز برای تأمین سوخت موردنیاز تولید، مجبور است چند بار در ماه مسیر مرکز شهرستان را طی کند.