۳۰ میلیارد دلار در سه چهار سال به مونتاژکارها و خودروسازها داده شده تا خودرو و قطعاتی مثل موتور، در، شاسی و اتاق را از چین بیاورند و در ایران سرهم کنند. حتی اگر رقم واقعی را ۱۵ میلیارد دلار در نظر بگیریم، با همین ۱۵ میلیارد دلار می‌شد به‌جای مونتاژ داخلی، یک میلیون خودروی ۱۵ هزار دلاری وارد کرد؛ خودروهایی اقتصادی، هیبریدی و برقی مثل کرولا و میتسوبیشی. با واردات یک میلیون خودرو می‌توانستیم بخش بزرگی از ناترازی بازار خودرو را برطرف کنیم.

الان گفته می‌شود سالانه حدود ۸۰۰ هزار خودرو تولید می‌کنیم، اما اگر واقعاً چنین ظرفیتی وجود داشت، این حجم صف و ناترازی در بازار خودرو قابل توضیح نبود. نکته دردناک‌تر این است که یکی از شرکت‌های بزرگ مونتاژکار، در دو سال گذشته ارز دولتی‌ای معادل حدود یک‌سوم تا نصف ارزش کل شرکتی که در چین ساخته شده دریافت کرده است؛ یعنی اگر حدود ۶ میلیارد دلار دیگر به آن اختصاص داده شود، مجموع منابع به حدود ۱۲ میلیارد دلار می‌رسد؛ رقمی که به ادعای من تقریباً معادل ارزش کل آن مجموعه در چین است.