تمرکز در ابتدای الکترونیکی شدن شبکه بانکی یک پیشران بود؛ چون سرمایه‌گذاری کلان از سوی بانک مرکزی انجام شد و اتصال بانک‌ها و سایر بخش‌ها به زیرساخت متمرکز با هزینه کمتری امکان‌پذیر شد. این مدل در مرحله شکل‌گیری شبکه بانکی الکترونیکی کارآمد بود، اما باید در ادامه متناسب با تحولات فناوری اصلاح و به‌روزرسانی می‌شد که این اتفاق به‌طور کامل رخ نداد.

 امکان حرکت به سمت فناوری‌های توزیع‌شده و استفاده از مدل‌های معماری مشابه ویزا و مسترکارت وجود داشت، اما متناسب با شرایط و اقتضائات موجود مورد توجه کافی قرار نگرفت. تغییر معماری در شرایط فعلی هم به فناوری‌های روز و هم نیروی انسانی متخصص و گران‌قیمت نیاز دارد که دسترسی به هر دو، با توجه به شرایط موجود، دشوار شده است.