چهار گروه معدن و ماده معدنی از اهمیت بیشتری برخوردارند؛ طلا و فلزات گران‌بها که به‌دلیل کمیابی و اهمیت ژئوپلیتیکی باید در داخل کشور ذخیره شوند، معادن آهن و مشتقات آن که در صنایع نظامی و هواپیماسازی کاربرد دارند، کانی‌های غیرآهنی مانند مس و سایر فلزات و در نهایت ۱۷ ماده معدنی راهبردی و کمیاب. ذخیره‌سازی این منابع در سال‌های اخیر به یک رویکرد مهم در جهان تبدیل شده و روسیه از سال ۲۰۱۶، در کنار آمریکا و چین، به افزایش ذخایر طلای خود پرداخته است.

منابع معدنی راهبردی در جهان به‌سادگی در اختیار دیگران قرار نمی‌گیرد و هر کشوری به دنبال حفظ و ذخیره منابع کمیاب خود است. در چنین شرایطی، برخورداری از این ذخایر به یک مزیت ژئوپلیتیکی تبدیل می‌شود و رقابت بر سر دسترسی به آن‌ها می‌تواند حتی به درگیری منجر شود؛ بنابراین در این حوزه نمی‌توان صرفاً روی صلح، حقوق بین‌الملل و دیپلماسی حساب کرد، چون هیچ کشوری منابع راهبردی خود را «خیرات» نمی‌کند.