افزایش بیسابقه قیمت نفت: آیا اقتصاد آمریکا در آستانه بحران بزرگ است؟
🔹جوزف بروسوئلاس، اقتصاددان آمریکایی در تحلیلی اثر اتفاقات روزهای گذشته بر اقتصاد آمریکا را تشریح نمود. به عقیده وی چند اتفاق در حال رخداد است. 🔸به عقیده او، وقتی قیمت نفت افزایش مییابد، مانند یک مالیات اضافی بر خانوارها و کسبوکارها عمل میکند. آمریکاییها در مجموع صدها میلیارد دلار بیشتر در سال برای بنزین و انرژی هزینه میکنند و این همان پولی است که دیگر صرف چیزهای دیگر نمیشود. اقتصاددانان این پدیده را «کاهش قدرت خرید» مینامند. اما اثر آن به همین جا محدود نمیشود؛ این افزایش قیمت، یک واکنش زنجیرهای را آغاز میکند. 🔹بروسوئلاس میگوید در چنین شرایطی اعتماد کاهش مییابد. مردم افزایش قیمت بنزین را مشاهده میکنند، اخبار بد اقتصادی را میشنوند و نگران میشوند. در نتیجه، هزینههای اختیاری خود را کاهش میدهند—مثل بیرون غذا خوردن، سفر و خرید. از نظر تاریخی، اعتماد مصرفکننده ظرف دو تا سه ماه پس از هر شوک نفتی بزرگ، بین ۲۰ تا ۳۰ درصد کاهش یافته است. 🔸سپس، خریدهای بزرگ متوقف میشوند. خودرو و مسکن حساسترین دستهها هستند. وقتی مردم نگران اقتصاد هستند و هزینه بیشتری برای بنزین میپردازند، خرید یک وسیله نقلیه جدید یا امضای قرارداد وام مسکن را به تأخیر میاندازند. 🔹بعد، کسبوکارها فشار را احساس میکنند. گازوئیل بالای ۵ دلار در هر گالن، هزینه حمل و نقل کالاها را افزایش میدهد. شرکتها با به تأخیر انداختن سرمایهگذاری، توقف استخدام و در نهایت کاهش نیروی کار واکنش نشان میدهند. 🔸سپس، فدرال رزرو وارد عمل میشود. اگر تورم ناشی از نفت فدرال رزرو را مجبور به افزایش نرخ بهره کند، یا حتی فقط نرخها را برای مدت طولانیتری بالا نگه دارد، استقراض برای همه گرانتر میشود و رکود عمیقتر میگردد. 🔹اما اگر فدرال رزرو هیچ اقدامی نکند، تورم ممکن است مهارگسیخته شود. این همان معضل کلاسیک رکود تورمی است که پاسخ روشنی برای آن وجود ندارد. اگر وضعیت شدیدتر شود، فدرال رزرو ناچار به اقدام خواهد شد. 🔸پس از شوک نفتی ۱۹۷۹، مصرف نفت آمریکا نزدیک به یک دهه طول کشید تا به سطح قبل از بحران بازگردد. این نوع از بین رفتن تقاضا، حتی زمانی که قیمتها دوباره کاهش مییابند، معکوس نمیشود. 🔹فراتر از همه اینها، کانالهای کالایی مثل افزایش قیمت مواد غذایی به دلیل کمبود کود، کاهش تولید تراشه به دلیل محدودیت در دسترس بودن هلیوم و افزایش هزینههای صنعتی به دلیل اختلال در تأمین گوگرد و گاز طبیعی، لایه دیگری از فشار را اضافه میکنند که مدلهای استاندارد نفت-تولید ناخالص داخلی به طور کامل آن را در نظر نمیگیرند. این کانالها همچنین طولانیترین اثر را دارند: حتی پس از از سرگیری کشتیرانی از طریق تنگه هرمز، ترمیم آسیبهای فیزیکی به کارخانههای گاز، پالایشگاهها و تأسیسات کود، ماهها یا سالها طول میکشد.
